Spánverjar, sem nýlega tóku við formennsku Evrópusambandsins, hafa gefið út yfirlýsingu þess efnis að nú skuli ráðast gegn kynbundnu ofbeldi sem grasserar í öllum löndum Evrópu. Kynbundið ofbeldi á sér ótal birtingarmyndir, hvort sem það snýr að ofbeldi innan veggja heimilisins eða niðurlægingu kvenna á opinberum vettvangi. Spánverjar leggja ríka áherslu á að rýmka lög um fóstureyðingar í óþokk við kaþólsku kirkjuna. Það er ekkert nema gott um það að segja, réttur kvenna til að ráða yfir eigin líkama á að vera óumdeilanlegur.
Á sama hátt og konur eiga ekki að vera neyddar til að ganga í gegnum ótímabæra þungun eiga konur ekki að vera neyddar til að selja aðgang að líkama sínum. Þó dæmin séu ef til vill ekki samanburðarhæf koma þau á einu út á frelsi konunnar. Á Íslandi eru nýlega samþykkt lög sem banna kaup á vændi, þar sem markaðslögmálin ráða ríkjum hlýtur skortur á eftirspurn að leiða af sér skort á framboði. En markaðslögmálið gengur báðar leiðir, ef hægt væri að knýja fram töluvert minna framboð á vændiskonum, -körlum og -börnum gerir það kaupin flóknari og leitina að vændi markvissari í undirheimunum. Með þeim hætti myndu líklega fleiri kaupendur koma upp um sig og hljóta viðeigandi refsingu fyrir að vera tilbúnir að greiða fyrir nauðgun.
Málefni útigangsfólks eru mér hugleikin. Borgin hefur staðið sig ágætlega í að sinna þeim málaflokki en þó aðeins fyrir tilstilli dugnaðarforka sem leggur hjarta sitt og sál í þá erfiðu vinnu að gera útigangsfólki lífið bærilegra. Meirihlutanum í Reykjavík hefur ekki þótt málið kosningavænt og því frekar hunsað málaflokkinn, umræðu um hann og framkvæmdir. Um borgina eru þó rekin góð framtíðarheimili fyrir útigangskarla og má þar nefna Njálsgötu 74. Þar inni fá nokkrir karlar sem lengi hafa leitað til gistiskýlis Samhjálpar. Á Njálsgötu 74 hafa mennirnir lögheimili og sitt eigið herbergi. Þar fer fram eins eðlilegt heimilislíf og mögulegt er í kommúnu sem rekin er af borginni.
Það er glórulaust að ekkert slíkt heimili sé rekið fyrir konur eða börn undir átján ára aldri. Konukot er vissulega til staðar sem næturgisting en það gegnir ekki hlutverki heimilis og varanlegs griðarstaðar auk þess sem ólögráða börn eru upp á barnaverndarnefnd komin. Það gengur því hægar að útvega þeim börnum, sem mögulega hafa ánetjast fíkniefnum og verið hent út af heimilum sínum, tímabundna gistingu. Konur sem ekki hafa fastan samastað eru líklegar til að leita á náðir manna sem vilja hýsa þær, oftast gegn greiða í formi kynlífs. Sú birtingarmynd vændis er bæði algeng og gríðarlega alvarleg. Konurnar, og jafnvel börnin, verða háðar mönnunum vegna fíknar sinnar eða undirliggjandi geðrænna vandamála. Með því að opna fyrir þeim alvöru heimili þar sem þeim er gert kleift að vinna sig upp væri hægt að stórminnka vændisframboð í Reykjavík. Heimilið þarf að hafa augljósa kosti öryggis og hlýleika en jafnframt boða konunum ákveðnar skyldur líkar þeim sem eru á alvöru heimilum. Konunum er með þeim hætti gefinn möguleiki á eðlilegu lífi og kennt að bera virðingu fyrir sjálfum sér sem virkum einstaklingum samfélagsins.
Ég heiti því hér með að berjast fyrir bættum lífskjörum útigangsfólks með sérstaka áherslu á málefni kvenna og barna. Ég trúi því að með öflugri aðgerðaáætlun verði hægt að draga úr umfangi vændis og skaðanum sem af því hlýst. Reykjavíkurborg á að vera borg velferðar þar sem hugsað er um þau sem allra verst hafa það.
Vel mælt!